Παρ’ ὅλο ποὺ ὁ τουρισμὸς ἀποτελεῖ ἕναν ἀπὸ τοὺς σημαντικότερους πυλῶνες στήριξης τῆς ἐθνικῆς μας οἰκονομίας, δυστυχῶς, δὲν ἀντιμετωπίζεται μὲ τὴ δέουσα σοβαρότητα ἀπὸ τὴν κυβέρνηση. Ὑπάρχει ἕνα προβληματικὸ καὶ ἀπαρχαιωμένο θεσμικὸ πλαίσιο γιὰ τὸν τουρισμὸ καὶ ἕνας σχεδὸν ἀνύπαρκτος σχεδιασμὸς τουριστικῆς ἀνάπτυξης. Αὐτὸ ἔχει ὡς συνέπεια ἡ τουριστικὴ περίοδος τῆς χώρας νὰ περιορίζεται στὴν καλοκαιρινὴ περίοδο καὶ ὄχι στὸν τουρισμὸ γιὰ ὅλο τὸν χρόνο καὶ τὶς διαφορετικὲς ταχύτητες ἀνάπτυξης στὶς κατὰ τόπους περιφέρειες τῆς χώρας.

Γιὰ παράδειγμα τὸ γεγονὸς ὅτι μόλις τρεῖς ἀπὸ τὶς 13 Περιφέρειες τῆς χώρας, συγκεκριμένα τὸ Νότιο Αἰγαῖο, ἡ Κρήτη καὶ ἡ Ἀττικὴ «παράγουν» σχεδὸν τὰ 2/3 ἢ ἀλλιῶς τὸ 65% τῶν τουριστικῶν εἰσπράξεων τῆς χώρας, ἐνῷ ὑποδέχονται περισσότερους ἀπὸ τοὺς μισοὺς ἐπισκέπτες ποὺ καταφθάνουν στὴ χώρα, δείχνει τὴν ἀνομοιογένεια καὶ τὴν ἔλλειψη σχεδιασμοῦ. Μάλιστα, στὶς περισσότερες μεγάλες ξενοδοχειακὲς μονάδες στὴν Ρόδο καὶ στὴν Κρήτη κυριαρχεῖ τὸ φαινόμενο τοῦ «all inclusive», γεγονὸς ποὺ βλάπτει τὰ οἰκονομικὰ συμφέροντα τῶν τοπικῶν κοινωνιῶν. Καθίσταται ἀναγκαία ἡ θέσπιση κινήτρων γιὰ τὶς ξενοδοχειακὲς μονάδες ποὺ δὲν λειτουργοῦν μὲ καθεστὼς «all inclusive», ὥστε νὰ ἀναζωογονηθεῖ ἡ τοπικὴ ἀγορὰ τῶν τουριστικῶν νησιῶν ποὺ ἐξαιτίας αὐτοῦ, βρίσκεται σὲ ὕφεση.

Ἡ ἀναγκαία ἐπέκταση τῆς τουριστικῆς περιόδου δὲν μπορεῖ νὰ ἐπιτευχθεῖ μὲ τὴν ἀνεξέλεγκτη κατασπατάληση κονδυλίων γιὰ τὴν διαφήμιση στὸ ἐξωτερικό, τὰ ὁποῖα πολλὲς φορὲς διατίθενται μὲ ἀδιαφανεῖς διαδικασίες καὶ δὲν φέρουν κανένα οὐσιαστικὸ καὶ μετρήσιμο ἀποτέλεσμα.

Ἡ ΝΙΚΗ προτείνει τὴν προώθηση ἑνὸς σύγχρονου μοντέλου «εὐφυοῦς τουριστικῆς ἀνάπτυξης», μὲ βάση τὸ ὁποῖο θὰ διαφοροποιεῖται τὸ τουριστικό μας προϊὸν ἀνάλογα μὲ τὰ χαρακτηριστικὰ στοιχεῖα τοῦ κάθε προορισμοῦ. Ὁ βασικὸς στόχος εἶναι νὰ συνδέσουμε τὸν τουρισμὸ μὲ τὶς τοπικὲς κοινωνίες, ἀναδεικνύοντας τὰ πλεονεκτήματα κάθε περιοχῆς, προβάλλοντας ὄχι μόνο τὰ τουριστικὰ ἀξιοθέατα ἀλλὰ καὶ τὰ τοπικὰ προϊόντα καὶ τὶς ὑπηρεσίες, τὶς τοπικὲς ἑορτὲς καὶ πολιτιστικὲς ἐκδηλώσεις, ἀξιοποιῶντας σύγχρονα ἐργαλεῖα μάρκετινγκ γιὰ τὴν προσέλκυση ἐπισκεπτῶν.

Ἡ ἄμβλυνση τῆς ἐποχικότητας μπορεῖ νὰ ἐπιτευχθεῖ, ὅταν θὰ προβάλλουμε στοχευμένα καὶ ὄχι ἀνεξέλεγκτα τὸ τουριστικὸ προϊόν μας σὲ ὁμάδες μὲ συγκεκριμένα χαρακτηριστικὰ ὅπως γιὰ παράδειγμα:

α. Σὲ τουρίστες τρίτης ἡλικίας ἀπό χῶρες τόσο ἐντὸς ὅσο καὶ ἐκτὸς τῆς ΕΕ, ποὺ εἶναι εὐκολότερο νὰ ταξιδέψουν ὅλο τὸν χρόνο.

β. Σὲ τουρίστες ἀπὸ χῶρες, κατὰ βάση, ἐκτὸς ΕΕ (π.χ. Κίνα, Ἰαπωνία, Η.Π.Α., Καναδᾶς), ὅπου οἱ θεσμικοὶ καὶ κλιματολογικοὶ παράγοντες διαμορφώνουν, ἐξ ἀντικειμένου, τουριστικὴ ζήτηση ἐκτὸς αἰχμῆς γιὰ προορισμοὺς σὰν τὴν Ἑλλάδα.

γ. Σὲ τουρίστες μὲ εἰδικὰ ἐνδιαφέροντα γιὰ ἐναλλακτικὲς μορφὲς τουρισμοῦ, οἱ ὁποῖες εἶναι δεκτικὲς γιὰ ἀνάπτυξη κατὰ τὴν περίοδο τῆς ἐπιμήκυνσης. Ἐκτὸς, ὅμως, ἀπὸ τὰ παραπάνω στὴ ΝΙΚΗ θεωροῦμε πολύπλευρα ὠφέλιμο νὰ προβάλλουμε καί νά προτρέψουμε τοὺς ἐπισκέπτες μας, νὰ ἀναζητήσουν στὴν πατρίδα μας τέσσερα ἀκόμη σημαντικὰ στοιχεῖα ποὺ θὰ ἀναβαθμίσουν τὸ τουριστικό μας προϊόν, θὰ τὸ καταστήσουν ὑγιέστερο καὶ μακροπρόθεσμα περισσότερο ἀνταγωνιστικό:

Τὰ στοιχεῖα αὐτὰ εἶναι:

• Ἡ νεώτερη ἱστορία μας μὲ τὸν ἀξιόλογο πολιτισμὸ ποὺ τὴν συνοδεύει (λόγιο καὶ λαϊκό), ἀπὸ τὴν περίοδο τῆς χριστιανικῆς ρωμαϊκῆς αὐτοκρατορίας («Βυζάντιο»), ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς Τουρκοκρατίας καὶ ἐντεῦθεν μέχρι τὶς μέρες μας.

• Τὰ γεγονότα καὶ οἱ ἥρωες τῶν ἀγώνων τοῦ λαοῦ μας γιὰ τὴν ἐλευθερία, ἐνάντια σὲ κάθε μορφῆς τυραννία – ἀπὸ τὸν ὀθωμανικὸ ζυγὸ μέχρι τὸν ναζισμὸ καὶ τὸν φασισμὸ παντὸς εἴδους.

• Τὰ ἁγνὰ ἑλληνικὰ προϊόντα τοῦ πρωτογενοῦς τομέα, ποὺ μποροῦν νὰ κερδίσουν τὸ ἐνδιαφέρον εἴτε ὡς ἐμπειρία γευσιγνωσίας, εἴτε ὡς βιωματικὴ ἐμπειρία μὲ τὴ συμμετοχὴ στὴ ζωὴ τῶν παραγωγῶν (ἰδίως ἐκείνων ποὺ ἀκολουθοῦν παραδοσιακὲς μεθόδους, ποὺ μεταφέρουν ἕναν ὁλόκληρο πολιτισμό), εἴτε ὡς ἐπιστημονικὴ γνώση.

• Τὸ πνευματικὸ βάθος τῆς Ὀρθοδοξίας, ποὺ δὲν συνίσταται μόνο σὲ ὄμορφα ἔθιμα, ὅπως π.χ. ὁ στολισμὸς καὶ ἡ περιφορὰ τοῦ Ἐπιταφίου ἢ ὁ «ἐκρηκτικὸς» ἑορτασμὸς τῆς νύχτας τῆς Ἀναστάσεως, ἀλλὰ ἀποτελεῖ ἕναν δρόμο σοφίας καὶ αὐτογνωσίας, πνευματικῆς καὶ ἠθικῆς τελειοποίησης, ποὺ μπορεῖ νὰ προσφέρει ἀπαντήσεις σὲ κάθε πνευματικὸ ἀναζητητή.

Τὸ αὐξανόμενο πρόβλημα τοῦ ὑπέρ-τουρισμοῦ σὲ ἀστικὲς καὶ νησιωτικές, αὐξημένου ἐνδιαφέροντος, περιοχὲς καὶ οἱ προτάσεις γιὰ τὴν ἀντιμετώπισή του.

Ἡ ἄνοδος τοῦ παγκόσμιου τουρισμοῦ ἔχει δεῖ ἀμέτρητους προορισμοὺς σὲ ὅλο τὸν κόσμο νὰ παλεύουν μὲ τὶς ἀρνητικὲς ἐπιπτώσεις τοῦ ὑπερτουρισμοῦ. Τὰ ἀποτελέσματα εἶναι πλέον ὁρατὰ σὲ περιοχὲς αὐξημένου ἐνδιαφέροντος καὶ στὴν πατρίδα μας. Μάλιστα, δύο δημοφιλεῖς τουριστικοὶ προορισμοὶ τῆς Ἑλλάδας συγκαταλέγονται στὸ top-10 τῶν εὐρωπαϊκῶν πόλεων ποὺ ἀντιμετωπίζουν τὸ φαινόμενο τοῦ ὑπερτουρισμοῦ.

Σύμφωνα μὲ ἔκθεση τῆς πλατφόρμας Holidu, ποὺ βασίζεται σὲ στοιχεῖα ἀπὸ τὴν Euromonitor International, ἡ ὁποία ἀνέλυσε τὸν ἀριθμὸ τῶν εἰσερχόμενων ἀφίξεων τὸ 2023 σὲ σύγκριση μὲ τὸν πληθυσμὸ τῆς πόλης, ἡ Ρόδος καὶ τὸ Ἡράκλειο βρίσκονται στὴν 2η καὶ στὴν 4η θέση τῆς λίστας ἀντίστοιχα:

Συγκεκριμένα, οἱ τέσσερις πιὸ «ὑπερφορτωμένες» πόλεις μὲ τουρίστες στὴν Εὐρώπη εἶναι κατὰ σειρὰ οἱ:

1. Ντουμπρόβνικ, Κροατία – 27,42 τουρίστες ἀνὰ κάτοικο
2. Ρόδος, Ἑλλάδα – 26,33 τουρίστες ἀνὰ κάτοικο
3. Βενετία, Ἰταλία – 21,26 τουρίστες ἀνὰ κάτοικο
4. Ἡράκλειο, Ἑλλάδα – 18,43 τουρίστες ἀνὰ κάτοικο

Ὁ ὑπερτουρισμὸς μπορεῖ νὰ ὁδηγήσει σὲ πολλὰ προβλήματα, συμπεριλαμβανομένης τῆς ὑποβάθμισης τοῦ περιβάλλοντος, τῆς καταπόνησης τῶν ὑποδομῶν, τῆς πολιτιστικῆς μετατόπισης καὶ τῆς ἐπώδυνης τουριστικῆς ἐμπειρίας. Ἑπομένως, εἶναι ἕνα πολυδιάστατο πρόβλημα ποὺ ἀπαιτεῖ μιὰ ὁλοκληρωμένη καὶ πολύπλευρη προσέγγιση.

Ὅπως ἐπισημαίνουν ἁρμόδιοι παράγοντες τοῦ τουρισμοῦ, «παρατηρῶντας κάποιος ὅσα συμβαίνουν στὴν Ἑλλάδα καὶ σὲ ἄλλες ἀνταγωνίστριες χῶρες, ἀντιλαμβάνεται πόσο σοβαρὸ μπορεῖ νὰ γίνει τὸ πρόβλημα τῆς ἀλόγιστης καὶ ἄναρχης τουριστικῆς ἀνάπτυξης καὶ πόσο αὐτὴ μπορεῖ νὰ ἐπηρεαστεῖ ἀπὸ τὴ διάρρηξη τῶν σχέσεων τοῦ τουρισμοῦ μὲ τὴν εὐρύτερη κοινωνία».

Οἱ πρῶτες ἐπιπτώσεις τοῦ ὑπερτουρισμοῦ, ὃπως ἐπισημαίνουν, ἀφοροῦν τὴν ἐπάρκεια τῶν ὑποδομῶν καὶ δὴ τῶν δικτύων ὕδρευσης, τὴν ἐξάντληση τῶν φυσικῶν πόρων, τὴν διαχείριση τῶν ἀπορριμμάτων καὶ τὴν συνολικὴ ἐπιβάρυνση δημοφιλῶν προορισμῶν, κυρίως ὡς πρὸς τὴν φέρουσα ἱκανότητά τους γιὰ ὑποδοχὴ καὶ φιλοξενία ἐπισκεπτῶν.

Ἡ «ἀπόβαση» τῶν μυρίων ξένων στὰ ἑλληνικὰ νησιὰ ἔχει ἀντίκτυπο κυρίως στὶς τοπικὲς κοινότητες, ποὺ ἀντιμετωπίζουν ὅλο καὶ περισσότερες πιέσεις σὲ σχέση μὲ τὴ διαχείριση τῶν ἀπορριμμάτων, τὴν λειψυδρία, τὶς ἀνεπαρκεῖς δημόσιες ὑπηρεσίες καὶ τὶς παράνομες κατασκευές.

Δυστυχῶς, ὅπως ἔχουμε ἐπισημάνει, ὁ τουρισμὸς στὴν Ἑλλάδα ποτὲ δὲν ἀντιμετωπίστηκε μὲ τὴ δέουσα σοβαρότητα ἀπὸ τὶς κυβερνήσεις. Τὸ πρόβλημα τοῦ ὑπερτουρισμοῦ, προφανῶς, καὶ δὲν μπορεῖ νὰ ἀντιμετωπιστεῖ ἀπὸ τὴν παροῦσα κυβέρνηση. Ὡς ΝΙΚΗ, ὅμως, μποροῦμε νὰ προτείνουμε λύσεις τὶς ὁποῖες θὰ ἐφαρμόσουμε, ὅταν γίνουμε κυβέρνηση.

• Περιορισμὸς Ἐπισκεπτῶν:
Ἐπιβολὴ ἀνώτατου ὁρίου στοὺς ἐπισκέπτες ποὺ ἐπιτρέπεται νὰ εἰσέλθουν σὲ συγκεκριμένες περιοχὲς ἢ σὲ δημοφιλεῖς τουριστικοὺς προορισμοὺς κατὰ τὴν διάρκεια κορύφωσης τῆς τουριστικῆς περιόδου.

• Διαχείριση Ροῶν Ἐπισκεπτῶν:
Δημιουργία προγραμμάτων κράτησης καὶ διαχείρισης ροῶν ἐπισκεπτῶν γιὰ τὴν μείωση τῶν πιέσεων κατὰ τὴν κορύφωση τῆς τουριστικῆς περιόδου. Αὐτὸ μπορεῖ νὰ περιλαμβάνει προγραμματισμένα δρομολόγια ἢ τὴν διάθεση συγκεκριμένου ἀριθμοῦ προπληρωμένων εἰσιτηρίων .

• Προώθηση Ἐναλλακτικῶν Προορισμῶν:
Παρότρυνση ἐπισκεπτῶν νὰ ἐξερευνήσουν λιγότερο γνωστές, ἀλλὰ ἐξίσου ὄμορφες τοποθεσίες, μειώνοντας τὴν πίεση στὶς πιὸ δημοφιλεῖς περιοχές.Ἡ ἀνομοιογένεια, ὅπως ἔχουμε ἐπισημάνει, ὅταν μόλις τρεῖς ἀπὸ τὶς 13 Περιφέρειες τῆς χώρας, ὅταν τὸ Νότιο Αἰγαῖο, ἡ Κρήτη καὶ ἡ Ἀττικὴ «παράγουν» σχεδὸν τὰ 2/3 ἢ ἀλλιῶς τὸ 65% τῶν τουριστικῶν εἰσπράξεων τῆς χώρας, ἐνῷ ὑποδέχονται περισσότερους ἀπὸ τοὺς μισοὺς ἐπισκέπτες ποὺ καταφθάνουν στὴ χώρα, μᾶς δείχνει πὼς θὰ πρέπει νὰ ἀναπτύξουμε καὶ τὶς ὑπόλοιπες περιφέρειες, οἱ ὁποῖες κάλλιστα μποροῦν νὰ συμβάλουν στὴν ἐπίτευξη τοῦ στόχου γιὰ τουρισμὸ καὶ τοὺς δώδεκα μῆνες τοῦ ἔτους.

• Ἐκπαίδευση καὶ Εὐαισθητοποίηση:
Παροχὴ πληροφοριῶν στοὺς τουρίστες σχετικὰ μὲ τὸν πολιτισμό, τὸ περιβάλλον καὶ τὴν τοπικὴ οἰκονομία, ἐνθαρρύνοντάς τους νὰ σέβονται τοὺς προορισμοὺς ποὺ ἐπισκέπτονται.

• Στήριξη Τοπικῶν Ἐπιχειρήσεων:
Ἐνίσχυση τοπικῶν ἐπιχειρήσεων καὶ παραγωγῶν, μέσῳ προγραμμάτων ποὺ προάγουν τὸν οἰκολογικὸ τουρισμὸ καὶ τὴν ἀγορὰ τοπικῶν προϊόντων.

• Ἐπένδυση σὲ Ὑποδομές:
Βελτίωση τῶν ὑποδομῶν (ὅπως λιμάνια, ἀεροδρόμια, συγκοινωνίες, καθαριότητα, γενικὲς δημόσιες ὑπηρεσίες, ὅπως κέντρα ὑγείας, νοσοκομεῖα, ΕΚΑΒ, ΚΕΠ) γιὰ νὰ μποροῦν νὰ ἀντεπεξέλθουν στὶς αὐξημένες ἀπαιτήσεις τοῦ τουρισμοῦ.

• Τουριστικὲς Ζῶνες:
Δημιουργία εἰδικῶν τουριστικῶν ζωνῶν μὲ σκοπὸ τὸν περιορισμὸ τῆς ἀνάπτυξης τουριστικῶν ὑποδομῶν σὲ εὐαίσθητες περιοχές.

• Καθιέρωση Χρεώσεων ἢ Φορολογίας:
Ἐπιβολὴ τέλους εἰσόδου ἢ ἄλλων χρεώσεων σὲ τουρίστες τόσο γιὰ τὴν χρηματοδότηση προγραμμάτων ποὺ σχετίζονται μὲ τὴν συντήρηση καὶ προστασία τοῦ περιβάλλοντος ὅσο καὶ ὡς ἔμμεσο τρόπο μείωσης τοῦ ἀριθμοῦ ἐπισκεπτῶν. Γιὰ παράδειγμα, ἡ Νέα Ζηλανδία αὐξάνει τὸ Τέλος Διατήρησης καὶ Τουρισμοῦ Διεθνῶν Ἐπισκεπτῶν (IVL) ἀπὸ τὰ 35 δολάρια Νέας Ζηλανδίας (19,57 εὐρὼ) στὰ 100 (55,91 εὐρὼ) ἀπὸ τὴν 1η Ὀκτωβρίου 2024. Στὴν Ἑλλάδα ὁ φόρος Διαμονῆς, ποὺ εἶχε ἐπιβληθεῖ γιὰ πρώτη φορὰ ὑπὲρ τοῦ δημοσίου τὸ 2018, βαραίνοντας τὸν διαμένοντα ἀνὰ ἡμερήσια χρήση καὶ ἀνὰ δωμάτιο ἢ διαμέρισμα, εἶχε διαμορφωθεῖ ὡς ἑξῆς: Σὲ κύρια ξενοδοχειακὰ καταλύματα 1-2 ἀστέρων 0,50 εὐρώ, 3 ἀστέρων 1,50 εὐρώ, 4 ἀστέρων 3 εὐρώ, 5 ἀστέρων 4 εὐρὼ καὶ σὲ ἐνοικιαζόμενα ἐπιπλωμένα δωμάτια-διαμερίσματα 0,50 εὐρώ. Ἀπὸ τὸ 2024, μὲ τὴ μετατροπὴ τοῦ Φόρου σὲ Τέλος, διατηρήθηκαν στὰ ἴδια ἐπίπεδα οἱ ἐπιβαρύνσεις γιὰ τοὺς μῆνες Νοέμβριο ἕως Φεβρουάριο, ἐνῷ αὐξήθηκαν γιὰ τοὺς ὑπόλοιπους μῆνες. Ἔτσι, γιὰ τὴν περίοδο Μαρτίου – Ὀκτωβρίου ἔφθασαν σὲ κύρια ξενοδοχειακὰ καταλύματα 1-2 ἀστέρων 1,50 εὐρώ, 3 ἀστέρων 3 εὐρώ, 4 ἀστέρων 7 εὐρώ, 5 ἀστέρων 10 εὐρὼ καὶ σὲ ἐνοικιαζόμενα ἐπιπλωμένα δωμάτια-διαμερίσματα 1,50 εὐρώ. Ἐπίσης, Τέλος ἐπιβλήθηκε καὶ στὰ ἀκίνητα βραχυχρόνιας μίσθωσης μὲ 0,50 εὐρὼ τὴ χαμηλὴ περίοδο καὶ 1,5 εὐρὼ τὴν ὑψηλὴ περίοδο. Μιὰ γενναία αὔξηση τοῦ τέλους, μόνο στοὺς ἀλλοδαποὺς ἐπισκέπτες, θὰ προσέφερε ἔσοδα ποὺ θὰ διατίθενται στοὺς ἑκάστοτε Δήμους γιὰ ἔργα ἀνάπτυξης καὶ ὑποδομῶν.

• Προώθηση Βιώσιμων Πρακτικῶν:
Ἐνθάρρυνση τοῦ «βιώσιμου τουρισμοῦ», ποὺ προωθεῖ ὑπεύθυνες ταξιδιωτικὲς πρακτικές, περιλαμβάνοντας τὴν χρήση δημόσιων συγκοινωνιῶν, τὴν ἀποφυγὴ μιᾶς χρήσης πλαστικῶν καὶ τὴν ὑποστήριξη πράσινων ἐπιχειρήσεων.

• Συνεργασία μὲ Τοπικὲς Κοινότητες:
Συμπερίληψη τῶν τοπικῶν κοινοτήτων σὲ διαδικασίες λήψης ἀποφάσεων σχετικὰ μὲ τὴν ἀνάπτυξη τουριστικῶν προγραμμάτων, σύμφωνα μὲ τὴν πάγια θέση τῆς ΝΙΚΗΣ στὸν τουρισμό.

Ἡ ἐπιτυχὴς ἐφαρμογὴ τῶν πιὸ πάνω προτεινόμενων στρατηγικῶν, ἀπαιτεῖ συνεργασία μεταξὺ κυβερνήσεων, ὑπουργείων, περιφερειῶν, ἐπιμελητηρίων, τουριστικῶν ἐπιχειρήσεων καὶ τοπικῶν κοινοτήτων γιὰ νὰ δημιουργηθεῖ ἕνα βιώσιμο καὶ σεβαστό, μέ ὑγιεῖς μακροπρόθεσμες προοπτικές, τουριστικὸ μοντέλο.

Αὐτὴν τὴ συνεργασία τῶν ἐμπλεκόμενων φορέων μόνο σὰν σενάριο ἐπιστημονικῆς φαντασίας μποροῦμε νὰ τὴν σκεφτοῦμε μὲ τὴν παροῦσα κυβέρνηση. Γιὰ τὴ ΝΙΚΗ, ὅμως, εἶναι ἡ δέσμευσή της, γιὰ νὰ δημιουργήσουμε μιὰ οὐσιαστικὴ τουριστικὴ ἀνάπτυξη καὶ νὰ φέρουμε τὴν Ἑλλάδα στὴν πρώτη θέση στὸν βιώσιμο τουρισμὸ στὸν παγκόσμιο χάρτη.

Γιὰ τὴν ὑγιῆ ἀνάπτυξη τοῦ τουρισμοῦ στὴ χώρα μας, ἀπαιτεῖται σήμερα ἡ διαμόρφωση ἑνὸς νέου, διαφοροποιημένου καὶ ἀνώτερης ποιότητας τουριστικοῦ μοντέλου, τὸ ὁποῖο θὰ στοχεύει στὴν ἀνάδειξη τῶν συγκριτικῶν πλεονεκτημάτων τῆς κάθε περιοχῆς. Τὰ τοπικὰ στοιχεῖα, ὁ θρησκευτικὸς τουρισμός, ὁ ἀγροτουρισμός, ὁ συνεδριακός, ὁ ἰατρικός, ὁ ἰαματικὸς καὶ οἱ ἐναλλακτικὲς μορφὲς τουρισμοῦ, ἀναδεικνύονται μέσα ἀπὸ τὴ στενὴ συνεργασία τῶν φορέων τοῦ τουρισμοῦ μὲ τὶς τοπικὲς κοινωνίες καὶ οἰκονομίες, ποὺ γίνονται ἀναπόσπαστο κομμάτι τοῦ τουριστικοῦ προϊόντος. Τότε θὰ μπορέσουμε νὰ δημιουργήσουμε οὐσιαστικὴ τουριστικὴ ἀνάπτυξη καί νά ἀναδείξουμε τήν σημασία ἐπιλογῆς τῆς Ἑλλάδας ὡς παγκόσμιου τουριστικοῦ προορισμοῦ γιὰ ὅλο τὸν χρόνο.