ΘΕΣΕΙΣ
Ρωμηοσύνη
Κεντρικός ἄξονας τῆς ΝΙΚΗΣ εἶναι ἡ Ἑλληνοχριστιανική παράδοσή μας, εἶναι ἡ Ρωμηοσύνη μας, εἶναι ἡ πονεμένη Ρωμηοσύνη μας. Εἶναι ἕνας τρόπος ζωῆς καί γεγονός τῆς καρδιᾶς, ὅμως, εἶναι καί ἡ βιωμένη ἱστορική ἐμπειρία αἰώνων. Καί ἡ Ρωμηοσύνη φωτίζεται πάντα σέ κάθε ἐποχή σέ προσωπικό καί σέ συλλογικό ἐπίπεδο ἀπό τή βαθιά ἀγάπη μας στό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας καί διά αὐτῆς τῆς ἀγάπης, γίνεται ἀγάπη καί πρός τό πρόσωπο τοῦ συνανθρώπου μας καί πρός κάθε λαό.
Ὑπερασπιζόμαστε τήν ἀνάγκη μας νά ὑπάρξομε, ὅπως ἐμεῖς πιστεύομε, ἀλλά ταυτόχρονα σεβόμαστε τήν ταυτότητα καί τήν ἰδιοπροσωπία τοῦ κάθε ἀνθρώπου καί τοῦ κάθε λαοῦ. Ἡ συνεχής παρουσία τοῦ Χριστοῦ, ἡ Ἀνάστασή Του καί κυρίως τό μεγάλο δῶρο τῆς Θεανθρωπίας πού μᾶς χάρισε, ἐπέτρεψε σέ ἐμᾶς τούς Ἕλληνες τή μετεξέλιξη τοῦ πολιτισμοῦ μας ἀπό τόν ἀρχαιοελληνικό στόν ρωμαίικο πολιτισμό, δίνοντάς μας φῶς καί ἀπερίγραπτη χαρά, νοηματοδοτώντας τήν κάθε στιγμή μας, τήν κάθε ἀνάσα μας σέ αὐτήν τήν ἀγλαοφανή πορεία μας πρός τά ἔσχατα.
Γιά έμᾶς τό κέντρο τοῦ πολιτισμοῦ καί τῆς ζωῆς μας εἶναι ἡ Θεία Λειτουργία, γιά ἐμᾶς τό κέντρο μας εἶναι τό ἡσυχαστικό γεγονός καί ἡ ἐμπειρία, ὅπως μᾶς τήν παρέδωσε ὁ Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, γιά ἐμᾶς τό κέντρο μας εἶναι ἡ Ἐκκλησία. Ἡ Ρωμηοσύνη μας σέ συνάρτηση καί μέ τήν ἀναγέννηση τοῦ Ρωμαίικου, εἶναι τόσο σημαντικός πυλώνας γιά ἐμᾶς στή ΝΙΚΗ, γιατί πέρα καί πάνω ἀπό τήν τεράστια εὐρύτερη γεωστρατηγική σημασία του, κατά κύριο λόγο θεωροῦμε ὅτι εἶναι ἕνα ὑπαρξιακό ζήτημα γιά ὅλους ἐμᾶς καί ἡ ἀνάδειξή του θά μᾶς δώσει καί πάλι τήν ἐλπίδα, τή νοηματοδότηση καί τή χαρά τῆς ἀγλαοφανοῦς σωτηριολογικῆς, ἱστορικῆς πορείας τοῦ Γένους μας πρός τά ἔσχατα. Ἡ Ρωμηοσύνη μᾶς χρειάζεται ὅλους ἀλλά καί ὅλους μᾶς πληρώνει ἡ χαρά τῆς συμμετοχῆς ἐδῶ καί τώρα ἐν νηφαλίῳ μέθη στό ἀνέσπερο πανηγύρι τῆς ἀπό δόξης εἰς δόξαν πορείας τοῦ Γένους μας, προαπελθόντων, συγκαιρινῶν καί μελλόντων ἐλθεῖν. Ἡ Ρωμηοσύνη εἶναι ὅμως ἕνας πυλώνας πού ἀφορᾶ ὄχι μόνον ἐμᾶς, ἀλλά τόν ὅλο οἰκουμενικό ἄνθρωπο.
Οἱ ἐπί μέρους πολύ σημαντικές θέσεις τῆς ΝΙΚΗΣ πού ἀφοροῦν τή Ρωμηοσύνη μας καί ἀναλύονται έκτενέστερα στούς συνδέσμους παρακάτω εἶναι :
- Ἀποκατάσταση τῶν ἱστορικῶς ὀρθῶν ὀνομάτων καί ὅρων ὡς πρός τήν ἱστορική μας ταυτότητα καί πορεία ὡς λαός μέ ἀντικατάσταση τῶν λανθασμένων ὅρων «Βυζάντιο» καί τῶν παραγώγων του ἀπό τά ἱστορικῶς ὀρθά «Ρωμανία», «Ρωμηοσύνη», «Ρωμαίικος» κτλ. τουλάχιστον ἀρχικῶς ἀπό τό κράτος μας, τίς ὑπηρεσίες του, τά Νομικά του Πρόσωπα καθώς καί ἀπό τά ἐκπαιδευτικά ἐγχειρίδια τοῦ ἐπίσημου ἐκπαιδευτικοῦ μας συστήματος.
- Μεταφορά τῆς πρωτεύουσας τῆς χώρας στή Θεσσαλονίκη.
- Ἀναγνώρηση (ὑπό αὐστηρές προϋποθέσεις καί ὅρους) τῶν (βαπτισμένων ὀρθοδόξων) πολιτῶν ἐκτός συνόρων, τῶν (ἀποδεδειγμένως) ἐχόντων ρωμαίικη συνείδηση τοῦ status τοῦ ὁμογενοῦς. Χαρακτηριστικό παράδειγμα εἶναι τά δύο ἑκατομμύρια ἀραβόφωνων ὀρθοδόξων Ρωμηῶν τῆς Μέσης Ἀνατολῆς καί τῶν πολλῶν ἑκατομμυρίων τῆς διασπορᾶς τους.
- Ἐμβάθυνση μέ πολλαπλούς τρόπους καί προγράμματα ἐντός τοῦ ἐκπαιδευτικοῦ μας συστήματος τῆς γνώσης (γεωγραφία, ἱστορία, κοινωνική ἐξέλιξη κτλ.) ἀναφορικά μέ ὅλες τίς περιοχές τῆς ἱστορικῆς Ρωμανίας.
- Ἀλλαγή τῆς γενικῆς ἀντίληψής μας γιά τούς σημερινούς πληθυσμούς τῆς ἀπέναντι Μικρασιατικῆς γῆς μέ βάση τήν ἱστορική ἀλήθεια. Μέ τήν ἐξαίρεση τῶν Κούρδων, πρόκειται στή συντριπτική τους πλειοψηφία γιά χριστιανικούς πληθυσμούς (Ρωμηούς, Ἀρμένιους κτλ.) πού ἑκόντες/ἄκοντες ἐξισλαμίσθησαν, διατηρώντας ὅμως πολλά κοινά πολιτισμικά στοιχεῖα μέ ἐμᾶς. Ἀς κινηθοῦμε πολλαπλῶς καί κυρίως πολιτισμικά στήν ἀνάδειξη τῆς ἱστορικῆς αὐτῆς ἀλήθειας, βοηθώντας τους ὡς ἀδελφοί στήν ἐπανάκαμψη στίς πατρῶες ἀντιλήψεις.
- Ἔναρξη σκέψης καί διερεύνηση τῆς ἰδέας σέ βάθος χρόνου γιά ἐπανένωση τοῦ Ρωμαίικου κόσμου ὡς «Νέα Ρωμανία» μέ τή μορφή συνομοσπονδίας ἤ ἀκόμα καλύτερα τή μορφή ὁμοσπονδίας κρατῶν ἤ καί πλήρους ἑνώσεως κρατῶν ἐπιγόνων τῆς ἱστορικῆς Ρωμανίας.
- Δημόσια δήλωση καί ἀνακήρυξη τῆς Κωνσταντινούπολης ὡς τοῦ οἰκουμενικοῦ, παντοτινοῦ, πνευματικοῦ, πολιτιστικοῦ κέντρου τῶν ἁπανταχοῦ τῆς γῆς πολιτῶν μέ ρωμαίικη ἀντίληψη καί θεώρηση τῶν πραγμάτων.
Θ.Ο. Ρωμηοσύνης
Πρόταση:
Μεταφορά τῆς πρωτεύουσας τῆς χώρας στήν Θεσσαλονίκη.
Ἡ Θεσσαλονίκη εἶναι ἡ πόλη πού γίνεται ἡ «Συμβασιλεύουσα» στά χρόνια τῆς Ρωμανίας, ἡ πόλη πού εἶναι πάντα ἡ ἑπόμενη πόλη τῆς Κωνσταντινούπολης, ἡ πόλη πού ἐνέχει τήν ἴδια πνευματική δυναμική καί σημασία, πού συμβολίζει καί ἐκφράζει τά ἴδια προτάγματα μέ τήν Κωνσταντινούπολη, ἡ πόλη πού σηματοδοτεῖ τό ἑνιαῖο τοῦ κράτους καί τήν συνέχιση τοῦ ἀγώνα ἀκόμα καί τίς ἐποχές πού ἡ Βασιλεύουσα βρίσκεται ὑπό ξένο κλοιό, ὅπως κατά τήν περίοδο της Λατινοκρατίας (1204-1261).
Ἄς τό δοῦμε ὅμως, παράλληλα καί μέ μιάν ἄλλη, ἐνεργητική προοπτική: Ἄς ἀποτελέσει ἡ μεταφορά τῆς πρωτεύουσας τῆς χώρας στήν Θεσσαλονίκη ἕναν ἐμβληματικό στόχο, τό σύμβολο, τήν σημαία τῆς ἀναγέννησης τοῦ Ρωμαίικου. Ἄς καταδείξει ἠχηρά μιά τέτοια κίνησή μας τήν ἐνσυνείδητη ἱστορική στροφή μας ἀπό τό τοπικό στό οἰκουμενικό, ἀπό τό μερικό στό ὅλον, ἀπό τήν ἀερογέφυρα τῆς ἀρχαιότητας στήν πραγματική ἱστορική συνέχεια καί πορεία τοῦ Γένους μας, ἀπό τήν ὑποτέλεια στήν αὐθύπαρκτη πορεία μας, ἀπό τήν ἀπονεύρωση καί τήν διάλυση στήν συσπείρωση καί στήν ἀνάδειξη τῶν δυνάμεων, ἀπό τόν μεταπρατισμό στήν δική μας αὐθεντική σκέψη καί πρόταση, ἀπό τόν μηδενισμό στό ὅραμα, ἀπό τήν ἀρχαιότητα στό μέλλον καί στήν ἀγλαοφανή, ἐσχατολογική μας προοπτική.
Δέν θά σταθῶ στά πολλαπλά ὀφέλη πού θά εἶχε ἡ κίνηση τῆς μεταφορᾶς τῆς πρωτεύουσας στήν Θεσσαλονίκη. Ὀφέλη στήν κοινωνική, οἰκονομική, πνευματική, πολιτιστική καί σέ κάθε ἔκφανση τῆς ζωῆς τῆς χώρας. Οὔτε θά σταθῶ στά πλεονεκτήματα τῆς ἀποκέντρωσης ἤ στήν καλύτερη προάσπιση τῶν ὑπό ἀπειλή συνόρων μας ἤ στό πολιτικό καί μεῖζον γεωστρατηγικό βάθος μιᾶς τέτοιας κίνησης.
Θά σταθῶ μόνο στό γεγονός ὅτι μιά τέτοια κίνηση θά πρέπει νά τήν δοῦμε μέ ὀντολογικές διαστάσεις καθώς εἶναι μιά game changer συνθήκη, μιά συνθήκη πού ἀλλάζει σέ βάθος τό ὅλο πλαίσιο, μιά συνθήκη πού ἀλλάζει οὐσιαστικά τήν ὕπαρξή μας, τήν ὅλη νοηματοδότηση καί προοπτική τῆς ζωῆς μας. Εἶναι μιά συνθήκη, πού λέει συνεχῶς, πλέον, πρῶτα ἀπό ὅλα στούς ἴδιους μας τούς ἑαυτούς, ἔπειτα στούς λαούς τῆς Χερσονήσου τοῦ Αἵμου καί τῆς Μεσογείου ἀλλά καί σέ ὅλον τόν κόσμο, ὅτι κοιτάξτε, δέν εἴμαστε μόνο Ἕλληνες καί ἀπόγονοι τοῦ Περικλέους καί τῆς κλασικῆς ἀρχαιότητας, ἀλλά εἴμαστε κάτι πολύ μεγαλύτερο, πολύ πιό ὥριμο καί εὐρύτερο, εἴμαστε τό εὐσεβές Γένος τῶν Ρωμηῶν πού πορευόμαστε στήν διαχρονία μέ τήν σωτηριολογική, γιά τήν οἰκουμένη, ἐσχατολογική του προοπτική.
Ἀτομική πρόταση Ἰωάννου Κων. Νεονάκη
Πρόταση:
Ἔναρξη σκέψης καί διερεύνηση τῆς ἰδέας σέ βάθος χρόνου γιά ἐπανένωση τοῦ Ρωμαίικου κόσμου ὡς «Νέα Ρωμανία» μέ τήν μορφή συνομοσπονδίας ἤ ἀκόμα καλύτερα τήν μορφή ὁμοσπονδίας κρατῶν ἤ καί πλήρους ἑνώσεως κρατῶν ἐπιγόνων τῆς ἱστορικῆς Ρωμανίας.
Τό μεγάλο καί μακρόπνοο ὅραμα εἶναι, φυσικά, ἡ ἐπανένωση τοῦ Ρωμαίικου κόσμου, τῶν κρατῶν δηλαδή πού προῆλθαν ἄμεσα ἀπό τήν πολυδιάσπαση τῆς ἱστορικῆς Ρωμανίας καί διατηροῦν ὀρθόδοξο φρόνημα (Ἑλλάδα, Κύπρος, Ρουμανία, Σερβία, Μαυροβούνιο, Σκόπια, Ἀλβανία, Γεωργία, Βουλγαρία κλπ.). Αὐτή ἡ ἕνωση μπορεῖ νά λάβει τήν μορφή συνομοσπονδίας ἤ ἀκόμα καλύτερα τήν μορφή ὁμοσπονδίας κρατῶν ἤ καί πλήρους ἑνώσεως. Μετά ἀπό αὐτό τό βῆμα καί σέ βάθος χρόνου θά διερευνηθεῖ ἡ δυνατότητα γιά ἀκόμα εὐρύτερη ἕνωση μέ ὀρθόδοξα κράτη ἄλλης παράδοσης γιά τήν ἐπανένωση ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων.
Αὐτή ἡ πρόταση γίνεται ὄχι γιά τήν ἱκανοποίηση κάποιου ἱστορικοῦ ἐγωισμοῦ, αλλά γιατί μόνο ὁ ὀρθόδοξος-ρωμαίικος κόσμος, ἑνωμένος μπορεῖ νά προτάξει κάποια μορφή ἰσχυρῆς ἀντίστασης στό ἐπερχόμενο παγκόσμιο βαθύ σκοτάδι.
Τά προβλήματα σήμερα εἶναι πολλαπλά, παγκόσμια, σύνθετα καί δυσεπίλυτα. Εἶναι κοινή διαπίστωση ὅτι σέ ὅλα τά ἐπίπεδα δέν ὑπάρχει οὐσιαστικά κανένας φορέας καί καμιά συλλογικότητα, ἡ ὁποία νά μπορεῖ νά προτάξει κάποια μορφή ἰσχυρῆς ἀντίστασης στό ἐπερχόμενο βαθύ σκοτάδι. Ποιός μπορεῖ νά ἀντισταθεῖ; Μήπως ὁ ἀκαδημαϊκός κόσμος; Μήπως ἡ τοπική αὐτοδιοίκηση, τά Μ.Μ.Ε., οἱ Μ.Κ.Ο., οἱ ἐπιστημονικοί ἤ οἱ λοιποί σύλλογοι, ὁ συνδικαλισμός, ἤ μήπως τά κόμματα; Πολλῷ δέ μάλλον αὐτό ἰσχύει γιά τίς διακυβερνήσεις τῶν διεθνῶν ὀργανισμῶν καί τῶν ἐθνῶν-κρατῶν πού οὐσιαστικά πλέον ἔχουν μετατραπεῖ σέ ἐκτελεστικούς βραχίονες τοῦ σκοτασμοῦ ὁδηγῶντας στήν καθυπόταξη καί ποδηγέτηση τῶν λαῶν.
Ὁ μόνος ὁ ὁποῖος ὄχι μόνο μπορεῖ νά ἀντισταθεῖ, ἀλλά νά φέρει καί τήν ἀνατροπή εἶναι ὁ Λαός τοῦ Θεοῦ. Ὁ Θεός δέν εἶναι ἀπών τῆς ἱστορίας. Εἶναι τό κέντρο κάθε στιγμῆς τῆς παγκόσμιας ἱστορίας. Καί ὁ Λαός τοῦ Θεοῦ ὀφείλει μέ τήν προσευχή καί τήν πίστη του νά ἐπιτρέψει στόν Θεό τήν «ἐκτυπώτερη» παρέμβασή Του στό γίγνεσθαι, παρέμβαση πού θά ἀνατρέψει τά πλαίσια καί τά δεδομένα. Ψάλομε στό Δογματικό Δοξαστικό τοῦ Α΄ Ἤχου: «Θαρσείτω τοίνυν, θαρσείτω Λαός τοῦ Θεοῦ, καί γάρ Αὐτός πολεμήσει τούς ἐχθρούς ὡς παντοδύναμος». Ἀλλά γιά νά γίνει αὐτό χρειάζεται ἐμεῖς, ὁ Λαός τοῦ Θεοῦ, νά Τοῦ ἀνοίξομε τόν δρόμο καί νά Τοῦ ἐπιτρέψομε ἐν ἐλευθερίᾳ, ἡσυχασμῷ καί προσευχῇ τήν παρέμβαση.
Σέ αὐτήν λοιπόν τήν κρίσιμη περίοδο ὁ Ὀρθόδοξος, Ρωμαίικος Λαός, ὁ Λαός τοῦ Θεοῦ καλεῖται σέ ἀναστοχασμό, αὐτοσυνειδησία, ὡρίμανση καί χάραξη σωτηριώδους καί φωτοφόρου πορείας στό ἱστορικό γίγνεσθαι πρός χάριν τῆς ὅλης ἀνθρωπότητος. Ὁ Λαός τοῦ Θεοῦ ἔχει καί τίς ἐπαρκεῖς καί τίς κατάλληλες γραπτές παρακαταθῆκες καί παράλληλα τόν φωτισμό πολλῶν Ἁγίων πού τοῦ ἐπιτρέπουν νά ἀναλύσει καί νά ἑρμηνεύσει σωστά καί τίς τρέχουσες ἀλλά καί τίς ἐπερχόμενες ἐξελίξεις. Ὁ Λαός τοῦ Θεοῦ ὀφείλει νά ἀγρυπνεῖ, νά προσεύχεται, νά ἀποκαθαίρεται, καί νά προετοιμάζεται καταλλήλως.
Θ.Ο. Ρωμηοσύνης.
Πρόταση:
Ἀλλαγή τῆς γενικῆς ἀντίληψής μας γιά τούς σημερινούς πληθυσμούς τῆς ἀπέναντι Μικρασιατικῆς γῆς μέ βάση τήν ἱστορική ἀλήθεια. Μέ τήν ἐξαίρεση τῶν Κούρδων, πρόκειται στήν συντριπτική τους πλειονότητα γιά χριστιανικούς πληθυσμούς (Ρωμηούς, Ἀρμένιους κτλ.) πού ἑκόντες/ἄκοντες ἐξισλαμίσθησαν διατηρῶντας ὅμως πολλά κοινά πολιτισμικά στοιχεῖα μέ ἐμᾶς. Ἄς κινηθοῦμε πολλαπλῶς καί κυρίως πολιτισμικά στήν ἀνάδειξη τῆς ἱστορικῆς αὐτῆς ἀλήθειας, βοηθῶντας τους ὡς ἀδελφοί στήν ἐπανάκαμψη στίς πατρῶες ἀντιλήψεις.
Μέ τήν ἐξαίρεση τῶν Κούρδων, οἱ ὁποῖοι ἀποτελοῦν ἓναν ἱστορικό λαό, ἡ συντριπτική πλειονότητα αὐτῶν πού σήμερα ἀποκαλοῦνται Τοῦρκοι εἶναι ἐντόπιοι χριστιανικοί πληθυσμοί τῆς χερσονήσου τοῦ Αἵμου ἤ Μικρασιατικοί χριστιανικοί πληθυσμοί, οἱ ὁποῖοι ἑκόντες ἤ βιαίως ἐξισλαμίσθησαν, διατήρησαν ὅμως τόν κορμό τῆς πολιτισμικῆς τους ταυτότητας τόσο σέ συλλογικό ὅσο καί σέ προσωπικό ἐπίπεδο. Μερικοί δέ, ἐκτός ἀπό τήν πολιτισμική τους ταυτότητα, διατήρησαν καί διατηροῦν ἀκόμα καί σήμερα στά μύχια τῆς καρδιᾶς τους τήν κοινή πίστη τῶν πατέρων μας.
Τό κοινό αὐτό πολιτισμικό ὑπόβαθρο, στό πλαίσιο τῶν μεγάλων παγκόσμιων γεγονότων πού βιώνομε σήμερα ἀλλά καί αὐτῶν πού ὅλοι διαβλέπομε ὅτι ἐπέρχονται στό μέλλον, εἶναι τό ὑπόβαθρο τό ὁποῖο θά ἀποτελέσει τόν θεμέλιο λίθο γιά τήν ἀναμενόμενη, μέ βάση τίς παραδόσεις μας, πλήρη μεταστροφή μεγάλου μέρους τοῦ λαοῦ αὐτοῦ στήν πατρώα πίστη καί ταυτότητα.
Οἱ σημερινοί Μικρασιατικοί πληθυσμοί, παρά τήν ἐπίσημη κρατική ἱστοριογραφία καί χειραγώγηση, ἀναζητοῦν τήν πραγματική τους ταυτότητα, τήν προέλευση καί πορεία τους. Παρά τήν καταστολή ἀπό τίς ἑκάστοτε κυβερνήσεις τους κατά τίς τελευταῖες δεκαετίες, οἱ σημερινές τεχνολογικές συνθῆκες (διαδίκτυο, ἐπίγεια καί δορυφορικά κανάλια, πρόσβαση σε ἀρχειακό ὑλικό, κοινωνικά δίκτυα, ἐπισκέψεις στό ἐξωτερικό κτλ.) καί ἐπιστῆμες (ἱστορία, ἀνθρωπολογία, ἀρχαιολογία κτλ.) ἐπιτρέπουν στούς πληθυσμούς αὐτούς νά προσεγγίζουν σταδιακά τήν ἱστορική ἀλήθεια.
Ἡ ἀναζήτηση τῆς πραγματικῆς τους ταυτότητας, τό ταυτοτικό δηλαδή ζήτημα (kimlik meselesi), ἀποτελεῖ μεῖζον θέμα τῶν σημερινῶν Μικρασιατικῶν πληθυσμῶν, τό ὁποῖο ἐπηρεάζει καί θά ἐπηρεάσει ἀκόμα περισσότερο στό μέλλον τά γεγονότα τῆς εὐρύτερης περιοχῆς.
Τό Κίνημα ΝΙΚΗ, ἔχοντας πλήρη ἀντίληψη τοῦ ρόλου καί τῶν ὑποχρεώσεών του στήν ἀναγέννηση καί ἱστορική πορεία τοῦ Γένους μας, ἀντιλαμβάνεται τό ταυτοτικό αὐτό ζήτημα ὡς θεμελιῶδες καί ὡς πυλώνα τῆς Ἐξωτερικῆς του Πολιτικῆς.
Ἀναλαμβάνει δέ ἕναν πρωταγωνιστικό ρόλο μέ κάθε πρόσφορο μέσο καί στίς δύο γλῶσσες, ἑλληνικά καί τουρκικά (μέ διαδικτυακή προβολή, μέ βιβλία, μέ ἄρθρα, μέ ὀπτικοακουστικό ὑλικό, μέ ἡμερίδες καί ἄλλες πολιτιστικές δράσεις), ἀφενός μέν στήν τεκμηρίωση τῆς ἱστορικῆς ἀλήθειας, ἀφετέρου δέ στήν διάδοση τῆς ἀλήθειας αὐτῆς σέ ὅσους τήν ἀναζητοῦν καί δή στούς Μικρασιατικούς πληθυσμούς. Προτρέπει δέ κάθε πρόσωπο ἤ συλλογικότητα πού μπορεῖ νά βοηθήσει μέ τά μέσα πού ἀναφέρθηκαν πρός τήν κατεύθυνση αὐτή νά συνδράμει κατά τό μέτρο τῶν δυνατοτήτων του.
Θ.Ο. Ρωμηοσύνης.
Πρόταση:
Ἀποκατάσταση τῶν ἱστορικῶς ὀρθῶν ὀνομάτων καί ὅρων ὡς πρός τήν ἱστορική μας ταυτότητα καί πορεία ὡς λαού, μέ τήν ἀντικατάσταση τῶν λανθασμένων ὅρων «Βυζάντιο» καί τῶν παραγώγων του ἀπό τά ἱστορικῶς ὀρθά «Ρωμανία», «Ρωμηοσύνη», «Ρωμαίικος» κτλ., ἀρχικῶς τουλάχιστον ἀπό τό κράτος μας, τίς ὑπηρεσίες του, τά Νομικά του Πρόσωπα καθώς καί ἀπό τά ἐκπαιδευτικά ἐγχειρίδια τοῦ ἐπίσημου ἐκπαιδευτικοῦ μας συστήματος.
Ποτέ οἱ πρόγονοί μας δέν ὀνομάζονταν Βυζαντινοί. Ποτέ ἡ πατρίδα μας δέν ὀνομάζονταν Βυζάντιο. Οἱ ὀνομασίες αὐτές εἶναι δοτές, ἐπικράτησαν μόλις τούς τελευταίους δύο αἰῶνες καί χρησιμοποιήθηκαν λόγῳ πολιτικῆς δολιότητας καί ἐξαπάτησης. Προκαλοῦν μείζονα στρέβλωση καί παραχάραξη τῆς ἱστορίας μας, ἐνῶ μᾶς ὁδηγοῦν σέ ἐσωτερική ἀστάθεια καί ἀδυναμία καί ὑπονομεύουν τήν πορεία καί τό μέλλον μας. Ὀφείλομε πρός τούς προγόνους μας, πρός τά παιδιά μας καί πρός τίς ἑπόμενες γενιές νά μάθομε τήν ἀλήθεια, νά τήν ἀποκαταστήσομε καί νά ἀνοίξομε μέ αὐτοπεποίθηση καί δυναμισμό τόν βηματισμό μας πρός τίς νέες προοπτικές καί δυνατότητες πού μᾶς δίνει ἡ πραγματική μας ταυτότητα.
Οἱ ὅροι Ρωμηός καί Ρωμανία ἀλλάζουν ἄρδην τήν νοηματοδότηση καί τήν συγκρότηση τοῦ βίου τόσο σέ προσωπικό ὅσο καί σέ συλλογικό ἐπίπεδο.
- Ἰσχυροποιεῖται ἡ ἱστορική συνέχεια καί συνοχή τοῦ Γένους καί ἡ αὐτοσυνειδησία τοῦ ἑνός ἑνιαίου σώματος προαπελθόντων, συγκαιρινῶν καί μελλόντων ἐλθεῖν.
- Ἔρχεται στό προσκήνιο καί γίνεται δική μας καί κομμάτι τοῦ σημερινοῦ ἑαυτοῦ μας μιά ἀπίστευτης εὐρύτητας ἱστορική ἐμπειρία, ἀλλά καί γλωσσική καί πολιτισμική παρακαταθήκη.
- Ἀναδεικνύονται ἰσχυρές προτάσεις ἀπέναντι στά ἀδιέξοδα τῆς μετανεωτερικότητας.
- Οἱ σχέσεις μας ὡς συλλογικότητας μέ πλῆθος ἄλλες συλλογικότητες καί λαούς τροποποιεῖται ἐκ θεμελίων.
- Ἀλλάζει ἡ ἐκτίμηση καί ὁ σεβασμός πρός τόν ἴδιο μας τόν ἑαυτό, καί ἡ καρδιά πλημμυρίζει ἀπό συναισθήματα ἄγνωστα στήν παροῦσα στενάχωρη κατάσταση.
- Ξεφεύγουμε ἀπό τόν μικρόκοσμό μας καί ἀνοιγόμαστε στήν οἰκουμένη.
- Ἀναδεικνύονται εὐκρινῶς τά πολλά ἱστορικά δικαιώματα πού ἐκ τῶν πραγμάτων ἔρχονται στό προσκήνιο.
Τό πολύ οὐσιαστικό, ὅμως, εἶναι ὅτι ἀλλάζει πλέον ὁ συνολικός τρόπος ἀντίληψής μας καί πρόσληψης τῶν πραγμάτων τῆς οἰκουμένης, ἀνοίγει μιά ἀγκαλιά πού περικλείει τόν ὅλο κόσμο καί τόν ὅλον ἄνθρωπο, ἑνοποιεῖται καί νοηματοδοτεῖται σωτηριολογικά ὅλη ἡ ἱστορία, ἡ κάθε στιγμή ἀποκτᾶ τέλος καί σκοπό, ἡ κάθε πράξη καί ἡ κάθε ἀνάσα ἔχει ἐσχατολογική προοπτική.