Στόχοι τῆς κρατικῆς μέριμνας γιὰ τὴν οὐσιαστικὴ προαγωγὴ τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ εἶναι:

1. Ἡ καλλιέργεια καὶ προβολὴ ἐνάρετου τρόπου ζωῆς στοὺς πολῖτες, μέσα ἀπὸ τὴ ζωντανὴ γνώση τῆς ἱστορίας μας καὶ τὴν ἀνάδειξη τῶν καλῶν παραδειγμάτων.
2. Μετοχή τοῦ ἁπλοῦ λαοῦ στὰ διδάγματα τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ. Νὰ γνωρίσουμε, ξανά, τὸν πλοῦτο τῶν προγόνων μας. Βλέπουμε τὴν πολιτιστικὴ κληρονομιά μας ὄχι ὡς ἀφορμὴ ψευτοϋπερηφάνειας, ἀλλὰ ὡς μία μοναδικὴ εὐκαιρία νὰ ὠφεληθοῦμε ἀπὸ τὴν ἀξία τοῦ πολιτισμοῦ τῶν προγόνων μας.
3. Ἡ διεθνὴς προβολὴ τῶν ἱστορικῶν ἀξιῶν τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ στὴ διαχρονία του, σὲ μέσα καὶ μὲ τρόπους ἐπικοινωνίας ποὺ εἶναι κρίσιμοι γιὰ τὶς νέες γενιές.

• Δημιουργία ὑποδομῶν καὶ ὑποστήριξη ἀξιόλογων παραγωγῶν, καὶ συμπαραγωγῶν μὲ ξένους παραγωγοὺς, μὲ ἐπίκεντρο πτυχὲς καὶ πρόσωπα τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας.

• Βιομηχανία παιδικῆς ψυχαγωγίας. Τὰ παραδοσιακά μας παιχνίδια, τὰ παραδοσιακά μας παραμύθια, πρέπει νὰ γίνουν ἐξαγώγιμο προϊόν – ἀπὸ τὴ σβούρα καὶ τοὺς πεσσούς μέχρι τοὺς μύθους τοῦ Αἰσώπου.

• Ἐνίσχυση τῆς προστασίας τῶν καλλιτεχνῶν, προκειμένου νὰ ἀμβλυνθοῦν οἱ δυσχέρειες ποὺ συνδέονται μὲ τὴν ἐπαγγελματικὴ καλλιτεχνικὴ ἐνασχόληση, ὅπως ἡ ἐπισφάλεια, ἡ ἐποχικότητα τῆς ἐργασίας, οἱ μεγάλες περίοδοι ἀνεργίας.

• Δημιουργία μαθητικῶν καὶ φοιτητικῶν χορωδιῶν καὶ θεατρικῶν καὶ καλλιτεχνικῶν ὁμάδων, σὲ ὅλες τὶς βαθμίδες τῆς ἐκπαίδευσης.

• Ψηφιακὸς ξεναγὸς ἱστορίας: Συνεργασία μὲ τὴν Google γιὰ ἐφαρμογὴ ποὺ θὰ συνδέει κάθε γεωγραφικὸ σημεῖο ἱστορικῆς σημασίας τῆς πατρίδας μας, μὲ σύντομη ἠχητικὴ ξενάγηση στὰ ἱστορικὰ δρώμενα, ἐλεύθερα προσβάσιμη στὸ κινητὸ τηλέφωνο τοῦ κάθε ἐπισκέπτη. Ἀντὶ νὰ προσπαθοῦμε νὰ φέρουμε τόν πολίτη σέ ἐπαφὴ μὲ τὴν ἱστορία μας καὶ νὰ ἐκτιμήσει τήν ἀξία τῆς ἱστορικῆς γνώσης, θὰ φέρουμε τὴν ἱστορία στὴν καθημερινότητα τοῦ πολίτη. Αὐτὴ ἡ ψηφιακὴ ἐφαρμογὴ ἐξιστόρησης καὶ ξενάγησης θὰ ἀναδείξει καὶ τοὺς διάσπαρτους ἀνὰ τὴν Ἑλλάδα ἀρχαιολογικοὺς χώρους ποὺ ἔχουν ἤπια ἐπισκεψιμότητα καὶ δὲν διαθέτουν ξεναγούς, ἐνῷ θὰ μεταφράζεται αὐτόματα στὴ μητρικὴ γλῶσσα κάθε ἐπισκέπτη.

• Κεντρικὲς πλατεῖες, σταθμοὶ συγκοινωνιῶν, ἐκπαιδευτικὰ συγκροτήματα, πινακίδες δρόμων, δίνουν καθημερινά εὐκαιρίες νὰ γνωστοποιοῦνται ρητὰ καὶ εὔφημες πράξεις ἀρχαίων, βυζαντινῶν καὶ νεοτέρων σοφῶν, ἡρώων, πατέρων καὶ εὐεργετῶν τῆς πατρίδας μας.

• Δωρεὰν ἐτήσιο εἰσιτήριο πρόσβασης σὲ ἀρχαιολογικοὺς χώρους γιὰ κάθε χαμηλόμισθο νοικοκυριό.

• Μελέτη σὲ συνεργασία μὲ τὴν τοπικὴ αὐτοδιοίκηση γιὰ πρότυπα παραδοσιακῆς καλαισθησίας στὴν οἰκοδόμηση κάθε περιοχῆς τῆς ἑλληνικῆς ἐπαρχίας, ὥστε νέα ἢ ἀνακαινιζόμενα κτίσματα, τουριστικά, οἰκιστικά, ἐπιχειρήσεις, νὰ προσδιορίζονται ἀπὸ συγκεκριμένες τεχνοτροπίες, ὑλικὰ καὶ χρώματα καὶ νὰ ἀναδεικνύουν ἕναν ὁμοιόμορφο, ἁρμονικὸ καὶ καλαίσθητο χαρακτῆρα κάθε περιοχῆς.

Ἡ παθολογία τῆς κοινωνίας μας ἔχει προχωρήσει σὲ πρωτόγνωρα ἐπίπεδα βαρβαρότητας, ἔλλειψης ἀνατροφῆς, ἐγκληματικότητας. Στὰ δελτία εἰδήσεων διαρκῶς προβάλλονται νέα κρούσματα βίας μὲ θύματα κυρίως μικρὰ παιδιά – ἀπὸ βρέφη ἕως νέους. Ἀναλύουμε τὴν ἐγκληματικότητα, τὶς λεπτομέρειες οἰκογενειακῶν δραμάτων, τὶς δικαστικὲς ἀποφάσεις – ἀλλὰ ὅλα αὐτὰ εἶναι σὰν νὰ ἔχουμε χτυπηθεῖ ἀπὸ πέτρα κι ἐμεῖς κοιτᾶμε τὸ τραῦμα, κοιτᾶμε τὴν πέτρα, καὶ ἀγνοοῦμε αὐτὸν ποὺ συστηματικὰ μᾶς πετᾶ τὶς πέτρες.

Ὡς κοινωνία πρέπει νὰ μποροῦμε νὰ διασφαλίζουμε τὴν ταυτότητα, τὶς ἀξίες, τὴν ἱστορικὴ μνήμη, τὴν ἀξιοπρέπεια, τήν ὑγιῆ ψυχική καὶ συναισθηματική ἀνάπτυξη τῶν παιδιῶν μας, ἐλεύθεροι ἀπὸ τὴ συστηματικὴ πλύση ἐγκεφάλου μέ θεάματα πού προσβάλλουν, εὐτελίζουν καὶ ἐκχυδαΐζουν τούς θεσμούς καὶ τούς λειτουργούς τους, τήν ἐθνική ἱστορία, τήν προσωπική ἀξιοπρέπεια. Ἡ ἐλευθερία τῆς καλλιτεχνικῆς ἔκφρασης εἶναι καθ’ ὅλα σεβαστή, πάντοτε ὃμως μέσα στὰ ὅρια τοῦ ἀμοιβαίου σεβασμοῦ, τῆς εὐγένειας, τῆς ἀξιοπρέπειας, καθώς καμία ἐλευθερία δεν εἶναι ἀπόλυτη καί τά ὃρια τῆς ἐλευθερίας τῆς τέχνης δέν εἶναι διαφορετικά ἀπό ἐκεῖνα κάθε ἂλλης ἀνθρώπινης δραστηριότητας.

• Εἰδικὴ Διεύθυνση καὶ ἐνασχόληση μὲ τὴ βιομηχανία παιδικῆς ψυχαγωγίας. Ἔλεγχος σὲ παιχνίδια, παιδικὰ προγράμματα καὶ κανάλια ποὺ δημιουργοῦν ἐπιθετικότητα, ἀσέβεια καὶ ἀνηθικότητα καὶ καταστρέφουν τὴν ἀθωότητα τῆς παιδικῆς ἡλικίας.

• Νέο ρυθμιστικὸ πλαίσιο στὸ τηλεοπτικὸ περιεχόμενο ἐλεύθερων καὶ συνδρομητικῶν προγραμμάτων, μὲ αὐξημένη ἑστίαση στὶς προβαλλόμενες ἀξίες. Σύνδεση τῆς καταλληλότητας τῶν προγραμμάτων μὲ φορολογικὰ κίνητρα καὶ ἀντικίνητρα.

o Ἡ καταλληλότητα προγραμμάτων θὰ συνδεθεῖ μὲ σύστημα φορολογικῶν ἐπιβαρύνσεων γιὰ τὴν προβολὴ θεαμάτων ποὺ προσβάλλουν τὴ δημόσια αἰδῶ καὶ προάγουν τὴν ἐγκληματικότητα, τὴν παρανομία, τὴν ἀσέβεια στοὺς θεσμούς, τὸν γλωσσικὸ βαρβαρισμό.

o Νέα «θετικὴ» κατηγορία στὴν καταλληλότητα περιεχομένου γιὰ τὴν παραγωγὴ καὶ προβολὴ περιεχομένου ποὺ ἀναδεικνύει τὸν ἑλληνικὸ πολιτισμό, τὶς ἀξίες του, τὴν ἱστορικὴ ἐθνικὴ μνήμη, ποὺ θὰ συνδέεται μὲ φορολογικὴ ἐπιβράβευση καὶ ἐλαφρύνσεις.

• Σύσταση Γλωσσολογικῆς Ἐπιτροπῆς γιὰ νεολογισμούς. Τὴ στιγμὴ ποὺ ξένοι διανοούμενοι ἐκθειάζουν τήν ἑλληνικὴ γλῶσσα γιά τό πλούσιο λεξιλόγιό της ἀλλά καί τή συμβολή της στό λεξιλόγιο ἂλλων γλωσσῶν, στὴ γενέτειρά της ἀλλοιώνεται κυρίως στὶς νέες ἡλικίες μὲ τὴν εἰσπήδηση τῆς λεκτικῆς βαρβαρότητας. Ἡ Ἐπιτροπὴ αὐτὴ θὰ ἔχει καθῆκον:

o Νά εἰσηγεῖται τὴ χρήση ἑλληνικῶν ὅρων γιὰ ξενικοὺς νεολογισμούς.

o Νά ἐπιβάλλει τὴ χρήση καὶ ἑλληνικῶν σὲ κάθε ἐμπορικὴ συσκευασία ποὺ διατίθεται στὴν ἑλληνικὴ ἀγορὰ προϊόντων καὶ ὑπηρεσιῶν.

o Νά ἐπιβάλλει τὴ χρήση ἑλληνικῶν σὲ ὅλα τὰ μέσα μαζικῆς ἐπικοινωνίας, καθὼς ἀπὸ ἐκεῖ ξεκινᾶ συνήθως ὁ ἐκβαρβαρισμὸς τῆς γλώσσας μας.

• Σύσταση Ὑπηρεσίας Ἐπιστημονικῆς Ἀλήθειας. Ἡ ἱστορικὴ συνέχεια καὶ ἀλήθεια τῆς Πατρίδας μας μπαίνει συχνὰ στὸ στόχαστρο ἐπίβουλων, ψευδοερευνητῶν καὶ προπαγανδιστῶν καί διαστρεβλωμένη, πλέον, καί παραποιημένη κατακτᾶ ἀνυποψίαστους ὀπαδούς. Ἀπαραίτητη ἡ δημιουργία ὑπηρεσίας συστηματικῆς παρακολούθησης ἀνθελληνικῶν καὶ ἱστορικὰ ψευδῶν ἐκδόσεων, μὲ στόχο νὰ ἀνατίθεται σὲ εἰδικοὺς ἡ ἀντίκρουση καὶ ἀνασκευὴ τους, μὲ ἀποτελεσματικὴ διάδοση καί προβολή τῆς ἀλήθειας – μετάφραση σὲ σημαντικὲς γλῶσσες, ψηφιακὴ δημοσιοποίηση ἀλλὰ καὶ ἔκδοση μὲ ἀποστολὴ σὲ σημαντικὲς βιβλιοθῆκες, διεθνεῖς ὀργανισμοὺς καὶ διπλωματικὰ σώματα.